ฮาตาเกะ เคน – ไกเดน ตอนที่ 3.4 : เคน คนโกหก

เคน: เราจะผ่านเข้าช่องทางนี้ไปและเมื่อเข้าถึงตัวประกันได้ ฉันจะจัดการกับพวกยามแบบเงียบๆ จากนั้นรีบพาตัวประกันออกทางเดิม กว่าพวกที่อยู่ข้างนอกจะรู้ตัวเราก็หนีไปได้ไกลแล้วล่ะ

มิบุนะ: สมกับเป็นเคนคุง มองหาช่องทางได้ทะลุปรุโปร่งไปหมดเลย!

 

ซึคุเนะ: โธ่เอ้ย แบบนั้นฉันก็ไม่ได้สู้กับศัตรูเลยน่ะสิ ทำตามแผนนายภารกิจจบไวเกินไปทุกทีอะ น่าเบื่อ! เข้าทางข้างหน้าเหอะน่า!

นารูโตะ: โอ้ว เห็นด้วยกับซึคุเนะ!

มิบุนะ: จะบ้าพลังกันไปถึงไหนทั้งสองคนน่ะ!

 

เคน: อืม… มันก็ได้อยู่หรอกนะเพราะมีอาจารย์นารูโตะทั้งคน งั้นเข้าด้านหน้าตรงๆ เลยก็ได้

นารูโตะ/ซึคุเนะ: โอ้ว งั้นก็ตกลงตามนั้น!

มิบุนะ: แล้วจะมานั่งวางแผนกันเพื่อ!?

 

 

 

 

ซึคุเนะ: ภารกิจคราวนี้สนุกชะมัด พวกศัตรูพวกนั้นพอเห็นอาจารย์นารูโตะก็พากันช็อคปากค้างกันหมดเลย จากนั้นเราก็จัดการพวกนั้นได้อย่างรวดเร็วเลยล่ะ ฮ่าฮ่า

มิบุนะ: ใช่ ไม่มีใครไม่รู้จักอาจารย์นารูโตะของเราหรอก

ซันโชว: อ้าก ฉันอิจฉาพวกนายชะมัด ท่าทางจะมีแต่ภารกิจน่าตื่นเต้นทั้งนั้นแน่ๆ เลย แถมยังได้ไปกับอาจารย์นารูโตะด้วย

 

เคน: แล้วพวกนายล่ะภารกิจคุ้มกันล่าสุดเป็นไงมั่ง

ไทชิโร่: คุ้มกันเศรษฐีกลับแคว้นดินน่ะสิ ไม่ได้สู้กับใครสักคนเลย

ริกะ: ใช่ ไม่มีโจรออกมาปล้นเขาสักคน น่าเบื่อที่สุดเลยล่ะ!

เคน: พูดอะไรของเธอเนี่ย ราบลื่นแบบนั้นก็ดีแล้วไม่ใช่รึไง

 

โทโมกะ: ดีจังเลย ทำไมถึงมีแค่ทีมฉันที่ยังได้ทำแค่ภารกิจระดับ C อยู่ทีมเดียวกันนะ

มิบุนะ: ไม่เป็นไรนะ อีกเดี๋ยวก็มีภารกิจระดับสูงๆกว่านั้นมาแล้วล่ะ

 

โทโมกะ: แต่เคนคุงเก่งจริงๆนะ มิบุนะเล่าให้ฟังตลอดเลยว่าเคนคุงคอยวางแผนหาทางออกให้ทีมได้ทุกสถานการณ์เลย

มิบุนะ: ฉันไม่ได้เอาแต่พูดถึงเคนคุงสักหน่อย!

เคน: เอ๋?

 

ซันโชว: พวกฉันต้องไปเตรียมตัวสำหรับภารกิจเย็นนี้น่ะ ไว้เจอกันใหม่นะ

โทโมกะ: ทีมฉันก็เรียกรวมตัวเหมือนกัน ไว้เจอกันใหม่นะจ๊ะ

มิบุนะ: ไว้เจอกัน

 

ซึคุเนะ: นี่ พวกเราไป…

 

มิบุนะ: ก็บอกว่าฉันไม่ได้พูดแบบนั้นจริงๆ นะ

เคน: จริงเหรอ งั้นทำไมต้องลุกลี้ลุกลนด้วยล่ะ

 

มิบุนะ: ฉันเปล่าสักหน่อย~

 

 

ซึคุเนะ: เฮ้ เคน ถามอะไรอย่างสิ

เคน: หืม?

ซึคุเนะ: คือว่า นายน่ะ… เป็นคนตรงไปตรงมาใช่มั้ย ดังนั้น…

 

ซึคุเนะ: …นายชอบมิบุนะอยู่หรือเปล่าน่ะ?

 

เคน: หา! อยู่ๆ ถามอะไรของนายน่ะ!?

ซึคุเนะ: ก..ก็แค่สงสัย!

 

ซึคุเนะ: ก็ไม่ได้สำคัญอะไรหรอกนะ แค่ถามไปเรื่อยเปื่อยน่ะ ฮ่าๆ

 

เคน: ไอ้ท่าทีแบบนั้นมันอะไรกันฟะ นี่นายคงไม่ได้กำลังแอบชอบฉันอยู่หรอกนะ ใช่มั้ยเพื่อน?

ซึคุเนะ: ไม่มีทางหรอกโว้ย!! นายนี่มันกวนประสาทชะมัด

 

 

เคน: ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันไม่ได้คิดอะไรกับมิบุนะมากกว่าเพื่อนหรอก

ซึคุเนะ: ร..เหรอ ก็ไม่ได้ห่วงอะไรสักหน่อยนี่นา ฮ่าฮ่า

 

นินจา: คุณฮาตาเกะ รุ่น 6 ให้ไปพบที่ห้องโฮคาเงะ ด่วนครับ

เคน: เอ๋ พ่อเหรอ มีอะไรเนี่ย?

 

เคน: งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ ซึคุเนะ

ซึคุเนะ: โอเค ไว้เจอกัน

 

 

– เฮ้ย! ไอ้ลูกชายโฮคาเงะ วันนี้ท่าจะว่างนะมาเดินชิวแบบนี้เนี่ย

เคน: หืม?

 

เคน: พวกนายอีกแล้วเหรอ… บอกว่าให้เรียก “ลูกชายสุดหล่อของโฮคาเงะ” สอนไม่จําเลย…

– เลิกกวนโอ้ยพวกเราสักที ไอ้บ้านี่!

 

– อวดดีนัก ถือว่าเป็นลูกโฮคาเงะเลยได้แต่ภารกิจเจ๋งๆ แถมยังมี อุซึมากิ นารูโตะ เป็นหัวหน้าทีมอีก

– ทั้งๆ ที่ตัวเองฝีมือห่วยแตก คะแนนสอบก็งั้นๆ แต่ทําอะไรผ่านฉลุยไปหมด เป็นเด็กเส้นมันก็ดีงี้แหละวะ

 

เคน: ว้าวฉันเลื่อนขั้นให้นายเป็นแฟนคลับหมายเลข 1 ของฉันเลย รู้ทุกอย่างจริงๆ มานี่สิฉันจะเซ็นต์ลายเซ็นต์ให้ เอาตรงไหนดี?

– โว้ย! ไอ้บ้านี่ อยากตายนักรึไงวะ!!

 

– เฮ้ย ไปเหอะ ขืนอยู่ต่อมีหวังได้หมดความอดทน ซัดมันเข้าแน่ๆ อย่าไปมีเรื่องกับเด็กเส้นเลย

– ฝากไว้ก่อนเหอะวะ!

เคน: เอ๊า นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป…

 

เคน: พ่อเรียกผมงั้นเหรอ? มีอะไรครับ?

คาคาชิ: ไง มาแล้วเหรอ เคน

 

พ่ออยากให้ลูกช่วยไปตรวจสอบโครงสร้างของอาคารนี้ให้หน่อยน่ะ เพราะพ่อต้องเซ็นอนุมัติรับรองการเปิดใช้งาน นอกจากนี้ก็ยังมี…

 

…..งี้นี่เอง

 

 

คาคาชิ: คิดว่าจะหนีจากพ่อทันเรอะ?

 

เคน: ล้อเล่นรึไงเนี่ยพ่อ มันใช่งานของเกะนินที่มีคะแนนสอบอยู่ในระดับทั่วไปแบบผมรึไง! งานของตัวเองนะนั่นน่ะ

 

คาคาชิ: อย่ามาเนียน! คิดว่าพ่อไม่รู้รึไงว่าลูกแค่ตั้งใจทําคะแนนสอบตัวเองให้อยู่ระดับต่ำๆ เพราะไม่อยากมีหน้าที่เพิ่มเฉยๆ น่ะ ไอ้จอมขี้เกียจนี่ ทั้งๆ ที่ตัวเองไอคิวสูงมากแท้ๆ

เคน: แต่งานแบบนี้ให้หน่วยอื่นเขาไปตรวจสอบแทนไม่ดีกว่าเหรอ ผมเป็นแค่เกะนินเองนะ คนเขายิ่งหาว่าผมใช้เส้นอยู่ด้วย

 

คาคาชิ: พ่อน่ะไว้ใจแค่ลูกเท่านั้นแหละนะ เพราะลูกน่ะนอกจากจะสมองดีแล้วยังทํางานละเอียดรอบคอบ แล้วก็รวดเร็วอีกด้วยน่ะสิ (ถ้าไม่ติดว่าขี้เกียจสุดๆ ล่ะก็นะ…)

 

 

เคน: โธ่เอ้ยช่วยไม่ได้ ไหนๆ ก็ว่างอยู่พอดีล่ะนะ

คาคาชิ: เยี่ยม!

 

 

มิบุนะ: เคนคุง พอดูหนังด้วยกันเสร็จแล้ว ไปหาอะไรอร่อยๆกินกันต่อนะ

เคน: อื้ม ได้สิ พวกซึคุเนะก็น่าจะว่างทั้งวันเหมือนกันแหละนะ

 

มิบุนะ: ไม่เอา ฉันอยากไปกับเคนคุงแค่สองคนนะ

เคน: เอ๋! แต่..พวกนั้นจะน้อยใจเอานะ อย่างน้อยก็ลองชวนดูก่อนดีกว่ามั้ย

มิบุนะ: โธ่…

 

ฮานะ: อุ๊ย คุณเคน มาทำอะไรแถวนี้เหรอคะ วันนี้ว่างเหรอ?

เคน: ไง ฮานะจัง ช่วงนี้เป็นวันหยุดของทีมฉันน่ะ

 

ฮานะ: ดีจังเลย ถ้าว่างอยู่ งั้นไปเที่ยวกับฉันได้มั้ยคะ?

เคน: ฉันมีนัดกับเพื่อนแล้วน่ะ ขอโทษทีนะ

 

ฮานะ: อีกแล้วเหรอ ปฏิเสธฉันตลอดเลยเนี่ย

 

เคน: งั้นเอาเป็นว่าเราไปเที่ยวกันวันมะรืนดีมั้ย ฉันยังได้หยุดอยู่น่ะ

ฮานะ: เอ๋!?

 

ฮานะ: จริงเหรอคะ วันมะรืนเหรอคะ ดีใจจังเลย ฉันจะรอนะคะ!

เคน: อื้มงั้นเดี๋ยวไว้เจอกันนะ

 

 

มิบุนะ: เคนคุงวันนี้ดูแปลกไปยังไงไม่รู้

ซึคุเนะ: แปลกยังไงอะ

 

มิบุนะ: ก็ดูสิใครมาชวนเขาไปเดท เขาก็ตอบตกลงหมดเลย ทั้งๆที่เมื่อก่อนเลี่ยงตลอดแท้ๆ แถมหนีพวกเราไปคุยกับสาวๆหน้าตาเฉย อะไรของเขาก็ไม่รู้

ซึคุเนะ: ฮ่าๆ ไม่เห็นแปลกเลย เมื่อก่อนสิแปลกไม่เห็นมันจะสนใจใครสักคน ทั้งๆที่สาวๆเข้าหาตลอดแท้ๆ ฉันล่ะอิจฉามันเป็นบ้า

มิบุนะ: เงียบไปเลยนายน่ะ

 

ซึคุเนะ: เธอหึงล่ะสิ ใช่มั้ย?

มิบุนะ: พูดอะไรบ้าๆ ฉันจะไปหึงเขาทำไม ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาสักหน่อย

ซึคุเนะ: ก็แล้วทำไมต้องโมโหด้วยล่ะ ยัยบ้า

 

เคน: แม่ วันนี้ผมกลับดึกหน่อยนะ ไม่ต้องรอกินข้าวนะ

 

มินะ: อย่ากลับดึกมากนะเคนจัง เดี๋ยวแม่วางอาหารเย็นไว้ที่โต๊ะนะ

เคน: คร้าบ คร้าบ

 

เคน: อ้าว มิราอิจัง กำลังจะกลับบ้านเหรอ?

มิราอิ: ค่ะ รุ่นพี่เคน แล้วรุ่นพี่กำลังจะไปไหนเหรอคะ ช่วงนี้หยุดไม่ใช่เหรอ?

เคน: วันนี้ฉันต้องไปทำรายงานภารกิจกับเพื่อนน่ะ

 

เคน: ยังมัดผมแบบนี้อยู่ตลอดเลยนะมิราอิจังเนี่ย ยัยเด็กน้อย

มิราอิ: อย่ามาแกล้งฉันนะ

 

มิบุนะ: เคนคุง ฉันบังเอิญมาแถวนี้พอดีเลยแวะมารับน่ะ เดินไปพร้อมกันนะ

เคน: มิบุนะ?

 

เคน: บังเอิญผ่านมาเนี่ยนะ แถวนี้มันเป็นทางผ่านรึไง ฮ่าฮ่า

มิบุนะ: โธ่เอ้ย หนวกหูจริง ไปกันเถอะน่า!

เคน: คร้าบ คร้าบ

 

เคน: มิราอิจัง ฉันไปนะ ไว้เจอกัน

มิบุนะ: ไปนะ มิราอิ

มิราอิ: ไว้เจอกันค่ะ

 

 

 

 

 

ซึคุเนะ: อ้าวเจ้าหมอนั่น หลับซะงั้น

มิบุนะ: คงเบื่อเลยเผลอหลับน่ะสิ เคนคุงไม่ชอบทำงานเอกสารนี่นา ให้เขานอนไปเถอะ

 

ซึคุเนะ: มิบุนะ เธอกลับไปก่อนก็ได้นะ มันเริ่มดึกแล้ว เดี๋ยวฉันกับเคนทำต่อเอง

มิบุนะ: นายนั่นแหละกลับไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันทำต่อเอง ยังไงเคนคุงก็จะไปส่งฉันอยู่ดีแหละ

ซึคุเนะ: เธอนี่มัน…

 

มิบุนะ: ฮิฮิ

 

 

เคน: (เผลอหลับไปซะงั้น ทำงานเอกสารทีไรง่วงทุกที แล้วเจ้าซึคุเนะไปไหนแล้วเนี่ย)

 

 

ซึคุเนะ: หาเจอแล้วเล่มนี้ไง

 

 

 

 

ซึคุเนะ: เจ้าหมอนั่น…

 

 

 

 

มิบุนะ: โธ่เอ้ย ไม่สนใจแล้ว!

 

นารูโตะ: มายืนเหม่ออะไรอยู่ตรงนี้น่ะ

ซึคุเนะ: อาจารย์นารูโตะ

 

นารูโตะ: แอบมองมิบุนะอยู่สินะ นี่นายแอบชอบเธอจริงๆใช่มั้ย

ซึคุเนะ: ก็บอกว่าไม่ใช่ไงเล่า!

 

นารูโตะ: เจ้าเคนนี่ก็ป็อบปูล่าซะจริง สาวๆล้อมหน้าล้อมหลัง เหมือนฉันสมัยก่อนเลย ฮ่าๆ

 

ซึคุเนะ: อาจารย์รู้มั้ยว่ามิบุนะน่ะแอบชอบเคน

นารูโตะ: เอ๋ ก็นะ…

 

นารูโตะ: เพราะแบบนี้สินะถึงมาทำหน้าหงอยแบบนี้น่ะ จะยอมแพ้ตอนนี้มันเร็วไปนะเฟ้ย

ซึคุเนะ: ผมไม่น่าพูดออกไปเลย…

 

นารูโตะ: เอ๋

ซึคุเนะ: รู้ทั้งรู้ว่าเจ้านั่นน่ะชอบเสียสละ เห็นเพื่อนสำคัญกว่าตัวเองเสมอ และเพราะผมพูดออกไปแบบนั้น…

 

นารูโตะ: …?

 

 

 

นารูโตะ: อืมนั่นสินะ นั่นล่ะเขาล่ะ

 

นารูโตะ: คนอย่างเคนน่ะ ถ้าเขาตัดสินใจทำอะไรแล้วเขาไม่เปลี่ยนใจหรอก แต่นายก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดไปหรอกนะ เขาอยากเห็นเพื่อนของเขามีความสุขมากกว่า ดังนั้น…

ซึคุเนะ: ผมก็เหมือนกัน!

 

ซึคุเนะ: เจ้าบ้านั่นคิดว่าทำตัวเป็นพระเอกเสียสละได้คนเดียวรึไง ถ้าเขาคิดจะถอยเพื่อผม ผมก็จะทำแบบนั้นเพื่อเขาเหมือนกันนั่นแหละ!

 

 

นารูโตะ: เฮ้อ เจ้าพวกบ้าเอ้ย

 

นารูโตะ: พวกนายนี่รักกันดีจริงๆ นะ

 

 

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments