ฮาตาเกะ เคน ตอนพิเศษ 11 : โลกที่ไม่รู้จัก (ตอนที่ 1)

อั่ก!!

 

เคน: คิดว่าจะหนีฉันพ้นงั้นเหรอ “ฮิโรโตะ ผู้ไร้ร่องรอย” ไอ้โจรขโมยสมบัติ ได้ข่าวว่าจับตัวยากมากนี่

– ปล่อยฉันนะโว้ย!

 

เคน: ฮ่าฮ่า จับตัวได้พร้อมได้ของกลางกลับไปด้วย เสร็จภารกิจสักที

 

ฮิโรโตะ: เฮอะ นี่แกคิดว่าจับตัวฉันได้แล้วจริงๆงั้นเรอะ

เคน: หืม? ฉันก็จับตัวนายอยู่ไม่ใช่เรอะ

 

เคน: เฮ้ย อะ..อะไรวะเนี่ย? หลุมดำ??

ฮิโรโตะ: ฮ่าฮ่าฮ่า

 

เคน: คาถาบ้าอะไรเนี่ย ขาฉัน!?

 

ฮิโรโตะ: เอ๋ ท..ทำไมแกถึง..?

เคน: ทำไม ทำไม อะไรวะ เฮ้ย

 

เคน:  อ้ากกก

 

เฮ้ย ทำไมฉันมานอนอยู่ตรงนี้ล่ะ ยังไม่ตายใช่มั้ยเนี่ย

 

ไอ้โจรขโมยสมบัตินั่นหนีไปจนได้ ครั้งแรกเลยนะที่ศัตรูหนีไปได้ทั้งๆที่จับตัวไว้ได้แล้วแบบนี้น่ะ เพราะแบบนี้สินะหมอนั่นถึงได้ชื่อว่าไม่มีใครสามารถจับตัวได้น่ะ คาถานั่นมันอะไรกันวะ ยังโชคดีที่ได้ของกลางคืนมา กลับไปรายงานอาจารย์นารูโตะก่อนดีกว่า

 

ทำไมถึงมีแต่คนมองแปลกๆ มีอะไรติดหน้าฉันรึไง มองอย่างกับไม่เคยเห็น…?

 

เคน: เฮ้ มิราอิจัง ฉันกลับมาแล้วล่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งสามวัน คิดถึงฉันมั้ย?

 

เคน: ฉันเพิ่งทำภารกิจเสร็จน่ะ เธอรอฉันที่เดิมนะ ฉันขอไปรายงานภารกิจกับอาจารย์นารูโตะก่อน จากนั้นเราค่อยไปหาอะไรกินด้วยกันนะ

มิราอิ: อ..เอ๋?!

 

เคน: เอ๋?

 

เคน: เธอไปตัดผมมาเหรอ? เมื่อไหร่เนี่ย? ทำไมถึงตัดล่ะ เธอบอกว่าจะไว้ยาวนี่?

มิราอิ: เอ๋!?

 

มิราอิ: นี่!!

 

มิราอิ: คิดจะทำอะไรฉันน่ะ!?

เคน: เจ็บๆๆ ทำอะไรเนี่ย มิราอิจัง!?

 

มิราอิ: ยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอ กล้าดียังไงถึงคิดจะมาลวนลามฉัน

เคน: ลวนลาม!? เดี๋ยว เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย โกรธอะไรฉันรึไง ก่อนนั้นยังดีๆอยู่เลยนี่

มิราอิ: พูดเรื่องอะไรของนาย ฉันไม่รู้จักนายสักหน่อย

 

เคน: ไม่รู้จักงั้นเหรอ? ไม่เอาน่ามิราอิจัง ฉันทำอะไรผิดก็บอกฉันสิ…ฉันไปทำภารกิจแค่สามวันทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ? ตั้งแต่เราเป็นแฟนกันมาไม่เคยเลยสักครั้งที่เธอจะโกรธฉันแบบไม่มีเหตุผลแบบนี้เลยนะ

 

ฟ..แฟนเหรอ จะบ้ารึไง ใครเป็นแฟนนายกัน ก็บอกว่าฉันไม่รู้จักนายไง

 

เคน: หา ความจำเสื่อมชั่วคราวรึไง งั้นถ้าทำแบบนี้ความจำน่าจะกลับมานะ

 

มิราอิ: (ม..หมอนี่..แรงเยอะมากเลย หลุดออกไปง่ายๆเลยเหรอ)

 

เคน: ไง ทีนี้จำแฟนตัวเองได้รึยัง

 

เคน: จ้าก

 

มิราอิ: ฉันจะฆ่านาย…

เคน: น..นี่เธอเอาจริงเลยเหรอเนี่ย…?

 

เคน: มิ..มิราอิจัง… ใจเย็นก่อนนะจ๊ะ นี่เธอเป็นรอบเดือนเหรอทำไมถึงได้ฉุนเฉียวแบบนี้ล่ะ? แต่ถ้าแค่รอบเดือนก็ไม่น่าจะความจำเสื่อมได้เลยนะ..?

 

มิราอิ: ตาย!!

เคน: อ้ากก!!

– มิราอิ เดี๋ยว ทำไมถึงมาทะเลาะกันเองแบบนี้ล่ะ เกิดอะไรขึ้น

 

เคน: โอ้ว รอดแล้ว ช่วยฉันที มิราอิจังเป็นอะไรก็ไม่รู้ เธอจะฆ่าฉันอะ

– เอ๋ นั่นใครกันน่ะ?

 

– หืม? คุณเป็นนินจาของเราเหรอ ทำไมไม่เคยเห็นหน้าเลย?

– อ๊ะ หน้าตาดีมากเลยนะนั่น มิราอิ นั่นคนรู้จักเหรอ?

เคน: เอาอีกคนแล้ว เล่นอะไรกันอยู่เนี่ย ทำไมถึงมาทำเป็นไม่รู้จักฉันแบบนี้ล่ะ?

 

มิราอิ: ไอ้หมอนี่เป็นพวกโรคจิตน่ะสิ มาทำเป็นรู้จักฉัน ชวนฉันเดท.. แถมยัง… ล..ลวนลามฉันด้วยล่ะ

เคน: พูดบ้าอะไรของเธอเนี่ย!?

– ว่าไงนะ กล้าดียังไง

– ลวนลามเหรอ!?

 

– แล้วที่สำคัญ ฉันมั่นใจว่าฉันไม่เคยเห็นหน้านาย ไอ้คนที่ดูเด่นแบบนายไม่มีทางที่ฉันจะจำไม่ได้หรอก บอกชื่อกับเลขประจำตัวนินจามาเดี๋ยวนี้

เคน: โธ่เอ้ย อะไรของพวกนายเนี่ย?

 

เคน: มันจะมืดอยู่แล้ว ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับพวกนายหรอก ฉันไปรายงานภารกิจกับอาจารย์นารูโตะก่อนดีกว่า

– อย่าหนีนะ

 

คิดว่าฉันจะปล่อยไปง่ายๆเหรอ

 

– คาถาสลับร่าง

– หนอย

– หายไปไหนแล้วเนี่ย เร็วจริงๆ

 

เคน: อยู่ๆก็เล่นอะไรกันเป็นเด็กๆ ฉันยิ่งหิวๆอยู่

 

– เดี๋ยว นายเป็นนินจาของเราเหรอ ฉันไม่คุ้นหน้านายเลย

– บอกชื่อมาหน่อย

 

เคน: อะไรกันอีกล่ะเนี่ย ผมเข้าออกที่นี่ประจำ มาบอกว่าไม่เคยเห็นหน้าเนี่ยนะ? ขอล่ะมันดึกแล้วนะผมต้องรีบเข้าไปรายงานภารกิจกับรุ่น 7

– หืม? ฉันไม่เคยเห็นหน้านายจริงๆนะ บอกชื่อมาหน่อย

 

เฮ้อ.. เคน… ฮาตาเกะ เคน (สงสัยเปลี่ยนกฏใหม่ล่ะมั้ง แปลกจังแฮะ)

 

– ฮาตาเกะเหรอ นามสกุลนี้มัน…

– อืม…

 

เคน: (ทำไมดูวุ่นวายแปลกๆ)

 

– จับตัวไว้ได้แล้ว หมอนี่เหรอที่ถูกสงสัยว่าเป็นสปาย

– อืมฉันได้รับแจ้งมาจากมิราอิด้วย คิดว่าน่าจะคนเดียวกัน ไม่ใช่นินจาของเรา ชื่อนามสกุลก็ปลอมทั้งหมด แล้วยังจะพยายามเข้าห้องโฮคาเงะอีก เอาตัวไปสอบสวนด่วน

เคน: เฮ้ยเดี๋ยวสิ นี่มันอะไรกันเนี่ย

 

เคน: ปลอมบ้าบออะไร ตรวจสอบดีๆสิชื่อผมตกหล่นรึไง เราก็เจอหน้ากันออกจะบ่อย อยู่ๆเป็นอะไรไปเนี่ย

– ถ้าฉันเคยเห็นหน้านายจริงต้องจำได้อยู่แล้ว คิดว่าฉันโง่รึไง นายนี่มันเป็นสปายที่ไม่ได้เรื่องเลยนะ

 

– เอ้า ไปกันได้แล้ว

 

– ยันต์ระเบิด ถอยเร็ว

– หมอนี่มันคิดจะพลีชีพ!?

 

ใครจะไปทำแบบนั้นกัน นี่มันก็แค่ยันต์แฟลชที่ใช้หลอกล่อศัตรูเฉยๆ เหมือนยันต์ระเบิดเลยใช่มั้ยล่ะ?

 

– มันหนีไปแล้ว รีบตามไปเร็ว

– ที่เหลือเฝ้าทางเข้าออกไว้ให้ดีๆ

 

อยู่ๆทุกคนเป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย หรือว่าอาจารย์นารูโตะคิดจะทดสอบอะไรเรางั้นเหรอ ตอนนี้เนี่ยนะ?

 

ก็ได้…

 

เคน: งั้นก็มาลองกันสักตั้ง

– มันอยู่นั่น จับตัวมาให้ได้

 

พวกนั้นกลับมาแล้วนี่

 

– เจ้าหมอนั่นมันหนีไปได้ ฝีมือมันดีพอตัวเลย ฉันต้องเข้าไปรายงานความสามารถของมันให้ท่านรุ่น 7 ทราบด่วนเลย

– เข้าใจแล้ว

 

โทษทีนะ พวก ไม่นึกเลยว่าวันนึงจะต้องมาทำตัวเป็นสปายในหมู่บ้านตัวเองเนี่ย

 

อาจารย์นารูโตะ นี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย คิดจะทดสอบอะไรผมหรือไง

 

เฮ้ย!!

 

คุณชิกามารุ!?

 

เคน: คุณชิกามารุก็เป็นไปด้วยเหรอครับเนี่ย จริงๆเลย…

 

ชิกามารุ: เด็กคนนี้…

 

เจ้าสปายนั่นมันหนีไปได้แล้ว ฝีมือมันไม่ใช่เล่นๆเลย มันใช้ร่างแยกสู้กับพวกฉันสามคน แถมยังทำลายเครื่องมือสื่อสารพวกเราทั้งหมดได้อีก ฉันต้องเอาเรื่องนี้ไปรายงานรุ่น 7 รีบจัดเวรยามตามหาตัวมันด่วนเลย

 

– ………..

– เฮ้ ทำไมทำหน้าแบบนั้น? มีอะไรเกิดขึ้นรึไง?

 

ไอ้บ้าเอ้ย รีบไปที่ห้องโฮคาเงะด่วนเลย

 

เคน: โอ้ว รู้ตัวกันซะแล้วเหรอเนี่ย

– ทำไมยามมานอนอยู่ตรงนี้ล่ะ

– ท่านรุ่น 7!!

 

เคน: กำแพงดิน!

– เฮ้ย ประตูมันเปิดไม่ออก

– ติดอะไรเนี่ย

 

-ไอ้บ้าเอ้ย พังประตูเข้าไปเลย

-ไม่ได้มันติดอะไรบางอย่างจากด้านใน ต้องงัดประตูออกก่อน

 

เคน: เอาล่ะทีนี้ก็ปลอดภัยแล้ว จะบอกผมได้หรือยังว่าตั้งใจจะทำอะไรกัน?

 

นารูโตะ: พูดเรื่องอะไร? ฉันสิต้องเป็นฝ่ายถาม นายเป็นใคร? ต้องการอะไรถึงเข้ามาถึงตัวโฮคาเงะแบบนี้?

 

(อะไรของเขาวะเนี่ย?) หา… ผม ฮาตาเกะ เคน ลูกชายของฮาตาเกะ คาคาชิ จูนินที่หล่อที่สุดในหมู่บ้านไง ผมเพิ่งทำภารกิจเสร็จ…

 

นารูโตะ: จะเป็นสปายทั้งทีน่าจะหาข้อมูลดีๆหน่อยนะ ที่นี่ไม่มีคนชื่อนี้ และที่สำคัญครูคาคาชิไม่มีลูกสักหน่อย

เคน: เอ๋?

 

นารูโตะ: ก็ไม่รู้หรอกนะว่านายต้องการอะไร แต่ถ้าเข้ามาถึงนี่ได้คงฝีมือดีไม่ใช่เล่น ฉันคงต้องเอาจริงแล้วล่ะ

เคน: เดี๋ยวสิ อาจารย์นารูโตะ พอทีเถอะน่า เล่นอะไรกันเนี่ยผมไม่ตลกด้วยเลยนะ

 

นารูโตะ: ฉันไม่รู้จักนาย!

เคน: เหวอ!!

 

เคน: (เวรเอ้ย จะให้สู้กับอาจารย์นารูโตะในห้องแคบๆ เนี่ยนะ แถมคุณชิกามารุก็อยู่สมทบอีก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คงต้องรีบถอยไปตั้งหลักก่อนแล้วล่ะ ขืนอยู่นี่นานโดนจับแหง)

 

อึ๋ย!!

 

ช่วยไม่ได้นี่นะ ขอโทษนะ อาจารย์นารูโตะ…

 

จัดการกับเอกสารพวกนี้ใหม่เอาเองนะ

 

นารูโตะ: เฮ้ย ไม่นะ เอกสารที่ฉันอุตส่าอดหลับอดนอนเคลียจนเสร็จ!

 

นารูโตะ: เจ้าบ้าเอ้ย อย่าหนีนะเฟ้ย

 

ชิกามารุ: หมอนี่…ฉันเกือบจะเชื่อว่าเขาเป็นลูกของอาจารย์คาคาชิจริงๆแน่ะ นอกจากลักษณะภายนอกที่ดูเหมือนมากแล้ว ยังฉลาดเป็นกรดอีก เขาต้องการอะไรกันแน่นะ เข้ามาถึงนี่แล้วก็หนีออกไปดื้อๆ? แล้วทำไมถึงเรียกนายว่าอาจารย์กัน?

นารูโตะ: ฉันเห็นด้วยแฮะ หรืออาจารย์คาคาชิแอบไปไข่ทิ้งไว้ที่ไหนหรือเปล่านะ

ชิกามารุ: พูดอะไรบ้าๆน่า

 

– ท่านรุ่น 7 คุณชิกามารุ ปลอดภัยดีหรือเปล่าครับ

ชิกามารุ: พวกนายนี่มันไม่ได้เรื่องเลยน้า นินจาแค่คนเดียวแท้ๆ

 

บ้าเอ้ย ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย กลับบ้านก่อนดีกว่า หิวชะมัดเลย ใช้พลังงานไปตั้งเยอะ

 

เอ๋?

 

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย… นี่มัน…ไม่ใช่บ้านฉัน…?

 

“อาจารย์คาคาชิไม่เคยมีลูกสักหน่อย” ไม่ใช่ทุกคนจำฉันไม่ได้… แต่นี่มันเป็นเพราะฉันไม่มีตัวตนที่นี่ตั้งแต่แรกแล้วต่างหากล่ะ… นี่มัน..ไม่ใช่โลกที่ฉันเคยอยู่…

 

 

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments