ฮาตาเกะ เคน ตอนพิเศษ 14 : โลกที่ไม่รู้จัก (ตอนที่ 4)

มิราอิ: ขออนุญาตค่ะ รุ่น 7 ให้เอาเอกสารนี่มาให้คุณเพิ่มน่ะ

เคน: เอ๋ มิราอิจัง?

 

 

เคน: เอกสารอะไรอีกเนี่ย!? ตาโฮคาเงะนั่น เห็นฉันทำเสร็จเร็วก็เอางานมาเพิ่มให้ฉันอีกเรอะ นี่ระหว่างที่ฉันอยู่ที่นี่กะใช้งานฉันให้คุ้มเลยใช่มั้ยเนี่ย…

 

มิราอิ: เอ่อ.. คุณอยากให้ฉันช่วยอะไรมั้ย?

เคน: เอ๋!?

 

เอ่อ.. ก็ดีเหมือนกันนะ…

 

เคน: งั้นช่วยตรวจสอบความเรียบร้อยกับเอกสารที่ฉันทำเสร็จแล้วนี่ให้ทีนะ

มิราอิ: อื้ม ได้สิ…

 

 

(โห เขาทำงานละเอียดดีจัง วิเคราะห์แล้วก็ทำแผนผังออกมาได้รอบคอบแล้วก็เข้าใจง่ายมากเลย)

 

มิราอิ: ท่าทางคุณนี่จะหัวดีน่าดูเลยนะ มิน่าล่ะรุ่น 7 ถึงเอาแต่ส่งงานมาให้

 

 

ร..เหรอ…

 

มิราอิ: (ฉันคิดไปเองรึเปล่า… เขาแอบมองฉันอยู่เหรอ?)

 

(…คิดถึงชะมัด)

 

เคน: อาจารย์นารูโตะ ผมทำเอกสารพวกนี้เสร็จแล้วครับ

นารูโตะ: โอ้ ขอบใจมาก

 

เคน: แล้วทำไมผมต้องมาทำงานจุกจิกพวกนี้ด้วยล่ะ ไม่มีอย่างอื่นให้ผมทำรึไง?

นารูโตะ: ก็นายต้องรอข้อมูลจากนินเคนนี่ จะให้ไปทำภารกิจอย่างอื่นก็ไม่ได้ แล้วอีกอย่างนายทำงานเอกสารได้เร็วแล้วก็ละเอียดดีด้วยเนี่ยสิ

เคน: อีกแล้วเหรอเนี่ย…

 

เคน: แล้วก็ ผมมีเรื่องสงสัยบางอย่างครับ

นารูโตะ: หืม อะไรงั้นเหรอ?

 

เคน: อาชญากรพวกนี้น่ะในโลกของผมถูกจับไปหมดแล้วน่ะสิ แต่ทำไมที่นี่ถึงยังอยู่สถานะหลบหนีอยู่เลย ดูเหมือนว่าโลกของเรามีอะไรที่แตกต่างกันเยอะอยู่นะ

 

นารูโตะ: เอ๋ จริงเหรอ? เป็นไปได้ยังไงกันน่ะ?

เคน: โดยส่วนมากแล้วอาชญากรพวกนี้ถูกจับโดยทีม 7 ของเราน่ะครับ ช่วงนั้นทีมเราทำภารกิจยากๆ ได้เยอะมากเลย

 

นารูโตะ: ยอดเลยแฮะ! ฉันที่โลกนั้นต้องเป็นโจนินที่สุดยอดมากแน่ๆ เลยใช่มั้ย?

เคน: อาจารย์น่ะยังคงเป็นเกะนินเหมือนเดิมนั่นแหละ แต่พ่อผมใช้เส้นให้อาจารย์ได้เป็นหัวหน้าทีมเพื่อมาคุมทีมลูกของตัวเองเฉยๆ แต่ก็เจ๋งจริงไม่ปฏิเสธหรอก…

 

เคน: แต่จะว่าไปแล้วตอนนั้นน่ะสนุกจริงๆนะ อาจารย์นารูโตะกับเจ้าซึคุเนะน่ะบ้าพลังน่าดู ถึงได้จับอาชญากรได้เยอะแยะขนาดนั้นน่ะ

นารูโตะ: ฟังดูน่าสนุกชะมัดเลยแฮะ

 

ถ้าผมไม่ได้เป็นจูนินคงจะดีกว่านี้ล่ะมั้ง

 

 

นารูโตะ: ถ้ามีอะไรอยากเล่าให้ฉันฟังล่ะก็ได้ทุกเรื่องเลยนะ

เคน: ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกครับ แล้วผมก็ไม่ใช่พวกประเภทที่จะมานั่งพร่ำเรื่องของตัวเองให้คนอื่นฟังด้วย

 

เคน: ผมไปหาอะไรกินดีกว่า อาจารย์ก็อย่ากินแต่ราเม็งถ้วยล่ะ หัดกินผักซะบ้าง เดี๋ยวก็ถ่ายไม่ออกหรอก

 

เคน: อ้าว โบรูโตะ?

โบรูโตะ: อ๊ะ คุณเคน

 

เคน: มาหารุ่น 7 งั้นเหรอ?

โบรูโตะ: ผมแค่แวะเอาข้าวกล่องมาให้พ่อน่ะ เพราะพ่อไม่ได้กลับบ้าน ก็แค่อาสามาแทนแม่เฉยๆ…

 

เคน: โอ้ว ต้องแบบนี้สิ แบบนี้ค่อยสมกับเป็นโบรูโตะที่ฉันรู้จักหน่อย

โบรูโตะ: พูดอะไรแปลกๆ อีกแล้ว หมายความว่าไงของคุณกันแน่เนี่ย?

 

 

 

 

เคน: สะกดรอยตามฉันมา มีธุระอะไรกับฉันรึไง?

– !!

 

ร่างแยกงั้นเหรอ!? ฮาตาเกะ เคน… เป็นอย่างที่ฮิโรโตะบอกเลย ไม่ธรรมดาจริงๆ

 

ฮิโรโตะ!? นายรู้จักหมอนั่นงั้นเหรอ?

 

เคน: หมอนั่นอยู่ที่ไหน บอกฉันมา!?

– ใจเย็นๆน่า ฟังข้อเสนอของฉันก่อน

เคน: ข้อเสนออะไร?

 

– นายต้องเอาตราประทับทองคำมาให้เรา แล้วฉันจะให้ฮิโรโตะพานายกลับไปยังโลกของนาย ตามฉันมาสิ

เคน: รู้ว่าฉันมาจากโลกอื่นด้วยงั้นเหรอ? นายคงเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับหมอนั่นสินะ?

– ไม่ต้องถามมาก ตามฉันมาเงียบๆได้แล้ว

 

เคน: เดี๋ยวสิ ตราประทับน่ะ…ไม่ได้อยู่กับฉัน ของพวกนั้นอยู่กับโฮคาเงะหมดแล้ว ขอเวลาฉันหน่อย ฉันจะไปเอามันมาจากเขา พวกเขาเชื่อใจฉันน่ะ

 

– อย่ามาตุกติกนะ นายจะไม่ได้กลับไปที่โลกของนายอีกเลย ถ้านายให้คนของโคโนฮะมายุ่งด้วย รู้มั้ย

เคน: ฉันไม่ตุกติกหรอกน่า ฉันแค่อยากกลับไปที่โลกของฉัน เรื่องอื่นฉันไม่สนใจทั้งนั้นแหละ นายจะเอาอะไรไปก็แล้วแต่เลย!

 

– แบบนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย ถ้างั้นเมื่อนายได้ตราประทับทองคำมาแล้วให้นายมาเจอฉันตามที่อยู่นี้ แล้วฉันจะให้ฮิโรโตะพานายกลับไปที่โลกของนาย

เคน: เข้าใจแล้ว!

 

 

เฮ้ หมอนั่นมาแล้วล่ะ

 

มาคนเดียวใช่มั้ย สวมนี่ซะแล้วตามฉันมา

 

 

เคน: คนคุ้มกันหนาแน่นมาก แถมยังให้ปกปิดรูปลักษณ์ภายนอกก่อนเดินทางมาที่นี่ เพราะไม่ต้องการให้คนภายนอกรู้ว่าใครเข้าออกที่นี่บ้าง ระวังตัวดีใช้ได้เลย แต่แปลกใจว่าทำไมยอมให้ฉันเข้ามาในคฤหาสน์ง่ายๆ

 

บอส: สวัสดี คุณฮาตาเกะ เคน คุณเอาตราประทับมาด้วยใช่มั้ย?

เคน: ครับ แล้วฮิโรโตะล่ะ?

บอส: เขาอยู่ห้องข้างๆ นี้ล่ะ ส่งตราประทับมาสิ

 

ว้าว มันช่างสวยงามจริงๆ ตราประทับคางคกทองคำแท้อายุกว่าพันปี ในที่สุดฉันก็ได้มันมาจนได้

 

เคน: แล้วฮิโรโตะล่ะ?

บอส: ท่าทางจะอยากกลับโลกเดิมมากเลยสินะเนี่ย ฮ่าฮ่า

 

บอส: เอาล่ะ ฮิโรโตะ ไปหาเขาสิ

เคน: !

 

ฮิโรโตะ: ฉัน..พานายกลับไปไม่ได้แล้ว…

เคน: เอ๋

 

เคน: พูดบ้าอะไรของนายวะ?

ฮิโรโตะ: บอสหลอกให้นายมาที่นี่เพื่อเอาตราประทับมาให้เขา แล้วเขาจะฆ่าเราสองคนทิ้งที่นี่

เคน: หา!?

 

บอส: เสียใจด้วยนะ แต่ฮิโรโตะมันใช้คาถานินจาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เพราะฉะนั้นแกไม่มีทางได้กลับไปที่โลกของแกแล้วดังนั้นก็ตายซะที่นี่เถอะ

เคน: ว่าไงนะ!? แกหมายความว่าไงน่ะ!?

 

ตั้งแต่วันที่แกติดมากับมัน มันก็ใช้จักระจนเกลี้ยงจนเกือบตายน่ะสิ จากนั้นมันก็ใช้คาถานินจามันไม่ได้อีกเลย ต้นเหตุก็คงจะเป็นเพราะแกนั่นแหละ ตอนนี้มันก็หมดประโยชน์กับฉันแล้ว เก็บไว้อาจจะมีปัญหาทีหลังได้ ฉันต้องเก็บพวกแกทั้งสองคนตอนนี้

 

 

เคน: ไม่เอาน่าพวก แกจะแน่ใจได้ไงว่าฮิโรโตะจะใช้คาถานินจาไม่ได้อีกตลอดชีวิตน่ะ ถ้าฆ่าเขาจากนี้พวกแกจะหาเงินยังไง?

บอส: คิดว่าฉันพึ่งพาแต่มันอยู่รึไง? ฉันมีนินจามากมายคอยทำงานให้ ไม่ได้ขายแต่สมบัติที่ขโมยมาจากโลกของแกสักหน่อย

 

บอส: พูดมากพอแล้ว พวกนายจัดการมันสองคนให้เรียบร้อย

– รับทราบครับ!

 

เคน: ชิ ไอ้บ้าเอ้ย! ฮิโรโตะ นายถอยไปที่ประตูทางเข้า เร็ว!

ฮิโรโตะ: ข..เข้าใจแล้ว

 

 

 

 

เฮ้ย ระวัง มันดึงโคมไฟลงมา!!

 

– โธ่เว้ย มองไม่ค่อยเห็นเลย!!

– ระวังข้างหน้าไว้!!

 

 

 

 

อ้ากก

 

ผู้ติดตาม: อะไรน่ะ!? ฟ้าผ่าลงที่ชูริเคนงั้นเหรอ มันไม่ได้แค่ขว้างชูริเคนธรรมดามาที่เรา!!?

 

 

บอส: เหวอ!! ช่วยด้วย!!

 

อั่ก!!

 

บอส: ป..ปล่อยฉันนะ!!

เคน: คิดจะฆ่าฉันมันเร็วไปร้อยปี เจ้าโง่

 

มันจะมากไปแล้วนะ ไอ้บ้านี่!!

 

 

 

คาคาชิ: ไง ยังปลอดภัยดีใช่มั้ย?

– ก..แก..!!?

 

คาคาชิ: ไม่น่าเชื่อว่าจะจัดการพวกนี้ได้เกือบหมดเลย

 

เคน: มาช้ากันจังเลยน้า

คาคาชิ: โทษที ในนี้มันซับซ้อนน่ะ ถ้าไม่ได้เก็งกิกับเด็นคงแย่

 

บอส: ก..แกมันโฮคาเงะรุ่น 6 ไม่ใช่รึไง มาทำอะไรที่นี่น่ะ!!?

 

คาคาชิ: ก็มาช่วยลูกชายฉันจับอาชญากรน่ะสิ

บอส: ล..ลูกชายเหรอ!?

 

บอส: ว่าไงนะ อาชญากรงั้นเหรอ? พูดอะไรบ้าๆ ลูกชายคุณต่างหากที่เป็นอาชญากร เขาบุกรุกคฤหาสน์ผม แถมยังเล่นงานลูกน้องผมทั้งหมดอีก ที่โคโนฮะเลี้ยงโจรไว้รึไง?

 

คาคาชิ: เพราะทางเราได้รับแจ้งว่ามีผู้บุกรุกได้ขโมยสมบัติหลายชิ้นไปจากคลังเก็บของโคโนฮะงากุเระ และเขาก็ตามสมบัติพวกนั้นมาที่นี่น่ะสิ

บอส: ถ้าจะมากล่าวหากันลอยๆแบบนี้ผมจะเล่นงานพวกคุณทั้งหมดเลยนะ!

 

– โฮคาเงะรุ่น 6 ครับ พวกเราเจอสมบัติที่หายไปจากแคว้นเราแล้วอยู่ในห้องเก็บสมบัติของที่นี่เองครับ!

คาคาชิ: ทำได้ดีมาก ไง ทีนี้ก็คงไม่ปฏิเสธแล้วใช่มั้ย?

บอส: อ..เอ๋!!?

 

บอส: เดี๋ยวสิอย่าพูดบ้าๆน่า ฉันไม่เคยขโมยอะไรของพวกแกมาเลยนะ!!? ทำไมถึง…

เคน: สมบัติก็เจอในคฤหาสน์ของแก แถมตราประทับทองคำก็อยู่ในตัวแกอีก ยังจะมาแก้ตัวอะไรเนี่ย? หลักฐานคาตาขนาดนี้

บอส: ไม่ใช่นะอันนี้มันมาจากโลกของแกต่างหาก แกเป็นคนเอามาให้ฉันเองนี่!!

เคน: พูดอะไรเพ้อเจ้อ ใครจะไปเชื่อแกกัน

 

เคน: จุ๊ๆ จะบอกอะไรดีๆให้ ตราประทับที่ฉันให้แกไปน่ะ คือของจากโลกนี้ ซึ่งมันเพิ่งถูกขโมยออกมาจากคลังเก็บของโคโนฮะ… แล้วก็มีของแถมอีกเกือบสิบชิ้นที่ฉันเอามาฝากแกด้วยน่ะนะ

บอส: ว่าไงนะ!?

เคน: ส่วนตราประทับทองคำที่มาจากโลกฉันน่ะเหรอ…

 

เคน: เก็งกิจัง~

เก็งกิ: ไง เคนจัง!

 

 

เคน: เก็บไว้ดีๆนะเพื่อนรัก พวกนายเสร็จธุระที่นี่แล้ว กลับไปก่อนเลย ไว้ฉันจะเรียกหาใหม่นะ

เก็งกิ/เด็น: เข้าใจแล้วเคนจัง

เคน: แหม ทีนี้ตราประทับของจริงที่อยู่บนโลกนี้ก็มีแค่อันเดียวแล้วสินะ

บอส: นี่แก!!?

 

เคน: จะจับอาชญากรเจ้าเล่ห์เหลี่ยมเยอะแบบแกน่ะ มันต้องวิธีนี้ “ยัดข้อหา” ไงรู้จักมั้ย เรื่องอื่นไว้ค่อยว่ากันทีหลังนะ

 

ชิกามารุ: เป็นตามที่นินเคนของนายให้ข้อมูลมาทุกอย่างเลย หมอนั่นทำเรื่องผิดกฏหมายเยอะมาก แต่เขาไม่เคยถูกสาวถึงตัวเลย เขาค่อนข้างฉลาดที่จะไม่ทำให้ตัวเองเป็นอาชญากร ถ้าไม่ถูกตรวจค้นที่คฤหาสน์คงไม่มีใครรู้เลยว่าเขาทำอะไรไว้บ้าง

 

นารูโตะ: ให้ครูคาคาชิกับนินเคนแอบเอาสมบัติไปซ่อนไว้เพื่อให้ดูเหมือนเพิ่งถูกขโมยมาเพื่อยัดข้อหา ..คงไม่มีแคว้นไหนเคยทำแบบนี้แน่ๆ ฮ่าฮ่า

ชิกามารุ: แผนของเจ้าหมอนี่ไม่เบาเลย

คาคาชิ: ช่วยไม่ได้จริงๆ นะ

 

นารูโตะ: แล้วทีนี้จะเอายังไงกับฮิโรโตะน่ะ?

 

 

เคน: ไง

 

ฮิโรโตะ: ฉันบอกพวกนายไปหลายรอบแล้วไงว่าฉันใช้คาถานินจาไม่ได้อีกแล้วน่ะ

เคน: แค่..ช่วยลองอีกหน่อยได้มั้ย?

 

ฮิโรโตะ: ก็บอกว่าไม่มีประโยชน์แล้วไงเล่า!

เคน: ขอร้องล่ะ…

 

ชิ…

 

 

ฮิโรโตะ: โธ่เว้ย ฉันทำไม่ได้จริงๆ!

นารูโตะ: ถ้าฉันส่งจักระให้ล่ะ บางทีอาจจะได้นะ

เคน: จริงด้วยอาจารย์นารูโตะมีจักระเยอะมาก น่าจะช่วยได้!

 

 

ฮิโรโตะ: ไม่ได้จริงๆ ไม่ว่ายังไง… ล้มเลิกความคิดเถอะ

 

 

เคน: พูดบ้าอะไรวะ! ฉันต้องกลับไป! หยุดพูดบ้าๆ แล้วลองไปจนกว่าจะได้ซะ!! ไม่งั้นก็อยู่ในห้องนี้ไปจนตายนั่นแหละ!

นารูโตะ: เฮ้ ใจเย็นหน่อยน่า

ฮิโรโตะ: ก็บอกว่าฉันพยายามหลายครั้งแล้วไงเล่า จะให้ฉันทำไง

 

ฮิโรโตะ: นายจะเดือดร้อนทำไมในเมื่อนายสามารถใช้ชีวิตที่นี่ได้สบาย ทุกคนยอมรับนายหมดน่ะไม่ว่าจะโลกนี้หรือโลกเดิมของนายน่ะ ไม่เหมือนฉันซักหน่อย อยากฆ่าฉันก็ฆ่าเลย ยังไงฉันมันก็ไม่มีค่าอะไรอยู่แล้ว!!

เคน: …พูดบ้าอะไร ฉันไม่ทำร้ายนายหรอก

 

เคน: เวรเอ้ย ขอโทษที ฉันอารมณ์ร้อนไปหน่อย… ฉันคงทำเหมือนที่บอสทำกับนายเลยสินะ

 

นารูโตะ: ไม่ต้องกังวลหรอก จากนี้ไปนายจะได้อาศัยอยู่ที่โคโนฮะนี้ ฉันจะจัดการหาที่อยู่ให้นายเอง พยายามไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะกี่ปีก็ตาม จากนี้ไปที่นี่จะเป็นบ้านของนาย

ฮิโรโตะ: เอ๋!?

 

ฮิโรโตะ: ข..ขอบคุณ…

 

 

 

– เอ๋ อะ อะไรน่ะ!!?

เคน: ทำได้แล้ว!!?

 

 

แอ๊ก!!

 

เคน: เจ็บ ทำอะไรเนี่ย พ่อ!!?

นารูโตะ: ครูคาคาชิ

 

เคน: แต่ว่า.. เฮ้ ได้แล้วนี่ เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?

ฮิโรโตะ: ฉ..ฉันไม่รู้ ทำไมอยู่ๆ ถึง..??

 

ชิกามารุ: ฮิโรโตะ นายลองทำอีกครั้งสิ

ฮิโรโตะ: ค..ครับ!

 

ฮิโรโตะ: เอ๋!!? ทำไมกัน ไม่ได้อีกแล้วล่ะ??

ชิกามารุ: เคน นายลองแตะตัวเขาสิ

เคน: เอ๋?

 

เอ๋ ได้แล้ว!!?

 

 

ชิกามารุ: ฉันเข้าใจแล้ว นายจะใช้คาถาได้ก็ต่อเมื่อต้องมีเคนกลับไปด้วย ฉันคิดว่าสาเหตุที่นายใช้คาถานินจาไม่ได้ คงเป็นเพราะว่านายพาเขามาที่นี่ ซึ่งนายเคยบอกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่สามารถมีสิ่งมีชีวิตใดๆ ติดเข้ามาในหลุมดำของนายได้ กรณีของเคนคงจะมีเงื่อนไขอะไรสักอย่างที่ทำให้เขามากับนายได้

 

ชิกามารุ: ซึ่งเงื่อนไขนั้นฉันคิดว่าอาจจะเป็นเพราะโลกนี้ไม่มีเขาอยู่ จึงทำให้ไม่เกิดการทับซ้อนกัน

คาคาชิ: อย่างนี้นี่เอง

นารูโตะ: อ่า ช่วยอธิบายให้เข้าใจง่ายกว่านี้ได้ไหมเนี่ย..?

 

คาคาชิ: ถ้างั้น..หมายความว่าเคนสามารถเดินทางไปมาระหว่างโลกเราทั้งสองได้ตลอดเวลาพร้อมกับนายงั้นสินะ?

ฮิโรโตะ: ไม่มีทางหรอก

นารูโตะ: เอ๋?

 

การที่แบกหมอนี่มาด้วยทำให้จักระฉันเกือบหมดจนฉันเกือบตาย ถ้ากลับไปที่โลกนั้นฉันอาจตายเพราะจักระหมดหรือไม่ก็ถูกจับตัวโดยนินจาแคว้นใดแคว้นหนึ่งก็ได้ ฉันจะยอมไปส่งเขาแค่ครั้งเดียวและฉันจะไม่กลับไปที่โลกนั้นอีก

 

เคน: อา..มันก็ควรจะเป็นแบบนั้นแหละนะ…

 

นารูโตะ: ยังไงซะก็ถือว่าคลี่คลายไปได้แล้วล่ะนะ พักกันก่อนเถอะอย่าเพิ่งทำอะไรตอนนี้เลย ฉันจะหาที่พักให้นาย ตามฉันมาสิ

ฮิโรโตะ: ค..ครับ ขอบคุณครับ!

 

เคน: มิราอิจัง!?

 

มิราอิ: จะกลับแล้วงั้นเหรอคะ?

เคน: อ..อื้ม… พรุ่งนี้ฉันกะว่าจะไปบอกเธออยู่น่ะ…

 

เคน: ไง คิดถึงฉันรึไง?

มิราอิ: คุณจะกลับมาที่นี่อีกมั้ย?

 

เคน: เอ๋ เอ่อ..ฉันไม่รู้ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉันน่ะ…

มิราอิ: ……

 

 

เคน: มิราอิจัง ฉันมาจากโลกคู่ขนานน่ะ…

มิราอิ: เอ๋!?

 

เคน: ที่โลกนั้นฉันเป็นลูกของฮาตาเกะ คาคาชิ และฉันกับเธอก็เป็นแฟนกัน

มิราอิ: อ..เอ๋!!?

 

เคน: ฉันมาที่นี่ได้เพราะฮิโรโตะ แต่เขาจะไม่พาฉันกลับมาที่นี่อีกแล้ว เพราะจักระของเขารับไม่ไหว มันเสี่ยงเกินไปสำหรับเขา ดังนั้น…

 

ฉันขอโทษนะ…

 

 

มิราอิ: อยู่ต่อ..อีกสัก 2-3 วันไม่ได้เหรอคะ…?

เคน: เอ๋!?

 

เคน: ได้สิ!

 

 

คาคาชิ: ตัดสินใจจะกลับไปคืนนี้งั้นเหรอ?

เคน: ครับ มาติดอยู่นี่ก็เกือบสองเดือนแล้ว ผมไม่เคยหายไปจากหมู่บ้านเกินเดือนนึงเลย ไม่รู้ป่านนี้ทุกคนจะเป็นยังไงบ้าง

 

เคน: นี่พ่อ… ถ้าผมกลับไปแล้ว พ่อจะเหงามั้ย? ถึงพ่อจะบอกว่าเคยชินกับการที่อยู่คนเดียวแบบนี้ก็เถอะ แต่ผมก็ค่อนข้างกังวลนิดหน่อยเหมือนกันแฮะ แถมยังรู้สึกเป็นห่วงมิราอิจังด้วย

คาคาชิ: หืม?

 

คาคาชิ: ทำไมล่ะ ลังเลที่จะกลับไปรึไง?

เคน: ผมไม่เคยลังเลครับ

 

คาคาชิ: งั้นก็ไม่ต้องถามหรอก

เคน: ……….

 

คาคาชิ: เธอน่ะถูกสอนมาได้ดีจริงๆ นะ ฉันภูมิใจในตัวเธอจริงๆ และฉันมั่นใจว่าตัวฉันที่โลกนั้นก็คงคิดเหมือนกัน ถึงจะกวนประสาท โผงผาง ตรงไปตรงมา แต่ก็มักจะเอาใจใส่คนอื่นเสมอ

 

 

คาคาชิ: เฮ้ยทำอะไรของนายเนี่ย ปลาหนีหมด เจ้าบ้านี่!

เคน: ผมอยากกินซูชิ ไปกินที่ร้านกันดีกว่าพ่อ

 

 

ฮิโรโตะ: นี่นายไม่คิดจะให้คนอื่นมาส่งเลยรึไง?

เคน: ไม่ล่ะ ฉันเกลียดที่ต้องเห็นหน้าเศร้าๆ ของคนอื่นน่ะ

ฮิโรโตะ: งั้นก็..กลับกันเลยแล้วกัน

 

เคน: ถ้ามีโอกาสไว้จะมาเล่นที่นี่ใหม่นะ

ฮิโรโตะ: ฝันไปเถอะ

เคน: นายนี่มันใจร้ายชะมัด ฮิโรโตะ

 

[กลับมาที่โลกเดิมของเคน]

[บ้านมิราอิ]

 

มิราอิ: รุ่นพี่…ไปอยู่ที่ไหนกันคะ…?

 

เคน: (เคาะหน้าต่าง) เฮ้มิราอิจัง หลับหรือยังน่ะ?

มิราอิ: !!

 

เคน: เหวอ ตกใจหมด!

 

เคน: โอ้ว ยังไม่นอนเหรอ ฉันกะว่าจะแวะมาดูเธอก่อนแล้วรีบกลับไปหาพ่อแม่ฉันน่ะ ป่านนี้นอนร้องไห้คิดถึงฉันแย่แล้ว…

มิราอิ: รุ่นพี่เคน!!

 

มิราอิ: ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย รุ่นพี่ไปไหนมาคะ!!?

เคน: ใจเย็น มิราอิจัง

 

เคน: มิราอิจังทำไมถึงได้ดูซูบแบบนี้ล่ะ กินข้าวบ้างมั้ยเนี่ย?!

มิราอิ: ฉันเป็นห่วงรุ่นพี่มากเลยรู้มั้ย เราส่งคนออกตามหารุ่นพี่แต่ไม่มีร่องรอยเลย เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ!?

เคน: ภารกิจฮิโรโตะนั่นแหละ ฉันจะเล่าให้เธอฟังทั้งหมดเลย แต่ตอนนี้เธอต้องนอนก่อนรู้มั้ย อย่าเพิ่งคิดอะไรตอนนี้เลย

 

มิราอิ: ฉันอยากให้รุ่นพี่อยู่กับฉันอีกสักหน่อยได้มั้ย? แม่ฉันก็อยากเจอรุ่นพี่มากเลย

เคน: หืม…

 

เคน: ก็ได้ งั้นฉันขอโทรไปบอกพ่อแม่ฉันก่อนแล้วกันนะ

มิราอิ: ได้ค่ะ!

 

เคน: ไม่ต้องห่วงนะ ฉันกลับมาแล้วมิราอิจัง

 

 

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments