ฮาตาเกะ เคน ตอนพิเศษ 9 : ภารกิจคุ้มกันสาวสวย (ตอนที่ 2)

ซึคุเนะ: ไง ไทชิโร่ มีอะไรผิดปกติมั้ย?

ไทชิโร่: นี่พวกนายมาแอบอู้อะไรอยู่ตรงนี้กันฟะ คุณนานะสั่งให้เฝ้ายามรอบๆ ตอนที่เธอแช่น้ำร้อนอยู่ไม่ใช่รึไง นี่นายก็เป็นไปกับมันด้วยเหรอเนี่ย ซึคุเนะ?

 

เคน: ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอกน่า มีจูนินคุ้มกันตั้ง 4 คน ใครมันจะกล้ามาแอบดูเธอกัน

ไทชิโร่: นายนี่มันไม่เคยใส่ใจผู้ว่าจ้างเลยจริงๆ นะ ดูเจ้าซันโชวสิ มันเดินตรวจรอบๆ ไม่หยุดเลยนะเฟ้ย

ซึคุเนะ: ฮ่าฮ่า ก็นะ เจ้าหมอนั่นสงสัยจะหลงคุณนานะน่าดู

 

ซันโชว: เฮ้ย แก!!

 

ไทชิโร่: ซันโชว มีอะไร!?

ซันโชว: ไอ้โรคจิตนั่น ฉันจะฆ่ามัน

 

เหวอ โดนจับได้แล้ว!!

 

เคน: กล้ามาก! ไม่เห็นหัวพวกฉันที่เฝ้าอยู่รอบๆ งั้นเรอะ!

ไทชิโร่: ไอ้คนที่แอบอู้อยู่นั่นน่ะไม่มีสิทธิ์มาพูดหรอกนะเฟ้ย!

 

ซันโชว: กล้าดียังไงมาแอบดูคุณนานะอาบน้ำ! ตายซะเหอะ!!

เคน: เฮ้ยพวก ใจเย๊น!! จับเป็นก็พอเฟ้ย! จับเป็น!

 

เคน: ซึคุเนะ เอาเจ้าซันโชวไปมัดไว้ก่อนเดี๋ยวทางนี้พวกฉันจัดการเอง ไม่งั้นหมอนั่นตายแหง

ซึคุเนะ: เข้าใจแล้ว

ซันโชว: ปล่อยนะโว้ย!!

นานะ: เล่นอะไรของเขากันอยู่น่ะเสียงดังจริง ทำไมชอบทำตัวเหมือนเด็กกันจังนะ

 

ชิ!!

 

 

อะไรเนี่ย เศษผ้า?

 

 

เคน: ไอ้เวร นอกจากจะถ้ำมองแล้วยังเป็นโจรขโมยชุดชั้นในด้วยเรอะ!? นี่มันของยัยนานะ

ไทชิโร่: เฮ้ย!!

 

เคน: คิดว่าจะหนีจากฉันพ้นหรือไง ไอ้โรคจิต!

 

ไทชิโร่: เวร มันโดดลงบ่อน้ำร้อนฝั่งผู้หญิงไปแล้ว!

เคน: ไทชิโร่ นายรอจับตัวมันอยู่ตรงนี้นะ

 

 

 

เคน: เสร็จฉันล่ะ

– เหวอ!!

 

ย้ากกกกก!!!

 

เคน: ได้ตัวแล้ว

ไทชิโร่: เจ๋ง!!

 

 

ว้ากกก!!

 

อูย เจ็บๆๆ

 

ไทชิโร่: เคน เป็นไงมั่ง?!

เคน: ไม่เป็นไร ดีที่มันไม่สูงมาก

 

นานะ: คุณตรงนั้นน่ะ… ลื่นล้มเหรอคะ? เป็นอะไรมากมั้ยคะ?

เคน: (ซวยแล้ว!! นั่นมันเสียงยัยนานะ)

 

นานะ: เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ?

 

เคน: ม..ไม่เป็นไรค่า แค่สะดุดล้มนิดหน่อยแค่นั้นเอง…

นานะ: แน่ใจนะคะ?

เคน: (อย่าเข้ามานะเฟ้ย!)

 

เคน: ก..กำลังจะออกไปพอดีเลยค่า… ขอตัวนะค้าา

นานะ: เอ๋?

 

เคน: (รอดแล้ว!!)

 

เคน: เหวอ ขอโทษครับ!!

 

เคน: เฮ้ย มิราอิจัง!!

 

มิราอิ: เอ๋ รู้จักฉันด้วยเหรอคะ? (สวยจัง)

เคน: หา เปล่า! เอ่อ.. ใช่… เอ้ย ไม่สิ!

 

เคน: ต้องขอตัวก่อนนะค๊าา

มิราอิ: อ้าว เดี๋ยวสิคะ

 

 

มิราอิ: นั่นรุ่นพี่เคน… ใช่มั้ยคะ?

 

เคน: (สมกับที่เป็นแฟนของฉันจริงๆ…)

มิราอิ: ใช่จริงๆ ด้วยสินะคะ

 

มิราอิ: เข้ามาทำอะไรฝั่งผู้หญิงกันคะ? แถมยังสภาพนั้นอีก อย่าบอกนะว่าเข้ามาถ้ำมองน่ะ!?

เคน: จะบ้ารึไง ไม่ใช่นะ! ฉันกำลังจับไอ้โรคจิตถ้ำมองอยู่

 

มิราอิ: เอ๋ พวกถ้ำมองงั้นเหรอ!?

นานะ: พวกถ้ำมองงั้นเหรอ มันอยู่ไหนเหรอคะ!?

 

 

มิราอิ: ไอ้โรคจิตถ้ำมองที่ว่าน่ะ…

 

มิราอิ: ก็อยู่นี่ไม่ใช่รึไง!!

เคน: แอ๊ก!!

 

 

เคน: อูย เจ็บๆ…

นานะ: กรี๊ดด!!

 

เคน: มิราอิจัง มันเจ็บนะ! นี่เธอชกแฟนตัวเองงั้นเหรอเนี่ย หา! ครั้งแรกเลยนะที่เธอชกฉันน่ะ ครั้งแรกเลย!

มิราอิ: ยังจะมาพูดแบบนี้อีกเหรอ ฉันไม่เคยคิดเลยนะว่ารุ่นพี่จะเป็นคนแบบนี้น่ะ!

 

เคน: หา นี่เธอคิดว่าฉัน…

ไทชิโร่: เฮ้ย เคน เป็นยังไงบ้างวะ ข้างในเอะอะอะไรกันน่ะ?

 

เคน: เฮ้ย…

มิราอิ: เอ๋?

 

ไทชิโร่: ทำอะไรอยู่วะ?

เคน: เฮ้ย พรวดพราดเข้ามาได้ไงวะ เจ้าบ้า!

– กรี๊ด!!

 

ไทชิโร่: ก็นายไม่ออกไปสักทีนี่หว่า เมื่อกี้เสียงเอะอะอะไรกันน่ะ? แล้วนั่นใครน่ะ มิราอิเหรอ?

เคน: เออ ออกไปก่อนสิโว้ย!

 

ไทชิโร่: เหวอ คุณนานะ!! ขอโทษครับ จะออกไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ!!

 

เคน: ไทชิโร่ จับตัวหมอนั่นได้มั้ย?

ไทชิโร่: แน่นอน คุณคิบะพาตัวไปแล้วน่ะ เจ้าหมอนั่นน่ะตามคุณนานะมาตั้งแต่หัวค่ำแล้ว ทั้งถ้ำมองทั้งขโมยชุดชั้นในเธอ โชคดีที่จับตัวได้ตั้งแต่วันแรกล่ะนะ

นานะ: เอ๋!!

 

 

เคน: เจ็บ…

 

มิราอิ: ยังเจ็บอยู่เหรอคะ? ขอโทษจริงๆ นะคะ…

เคน: ไม่ได้หมายถึงที่หน้า หมายถึงที่หัวใจนี่…

 

เคน: ทั้งๆ ที่เราก็รู้จักกันมาตั้งนานแล้ว และเธอน่าจะรู้จักฉันดีแท้ๆ แต่ฉันกลับไม่มีความน่าเชื่อถือในสายตาเธอเลยสินะ… แค่คิดขึ้นมาน้ำตามันก็จะไหลล่ะ

 

มิราอิ: ก..ก็เห็นรุ่นพี่บอกว่าต้องมาเฝ้าคุณนานะที่นี่ แต่ฉันหารุ่นพี่ไม่เจอ ดันมาเจอในห้องอาบน้ำฝั่งผู้หญิงแบบนี้ ใครมันจะไปทันคิดล่ะคะว่ากำลังจับพวกถ้ำมองอยู่น่ะ

เคน: ช่างมันเถอะ ยังไงฉันมันก็ไม่มีความน่าเชื่อถือในสายตาเธออยู่แล้วนี่!

มิราอิ: ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ…

 

มิราอิ: ท…ทำยังไงถึงจะหายโกรธคะ? (ดูทำหน้างอนเข้าสิ…)

 

เคน: จะ-ยอม-ทำ-ให้-ทุกอย่างเลย… ใช่เปล่า?

มิราอิ: ค่ะ…

 

เคน: จริงอะ!? เธอสัญญาแล้วนะ!

มิราอิ: ค..คิดจะให้ทำอะไรกันคะ?

 

เคน: ถ้างั้นล่ะก็…

นานะ: ฉันเสร็จแล้ว!

 

นานะ: ฉันง่วงแล้ว! รีบพาฉันกลับที่พักได้แล้ว!

เคน: เฮ้ยเดี๋ยวสิ อย่าดึงได้มั้ยเนี่ย!

 

เคน: มิราอิจัง เดี๋ยวฉันไปส่งนะ รอนี่แป๊บนึง

นานะ: นี่คุณทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดฉันอยู่นะ! ทำไมถึงชอบทำอะไรตามใจตัวเองแบบนี้เรื่อยเลย

มิราอิ: ไม่เป็นไรหรอกค่ะ รุ่นพี่ทำภารกิจต่อเถอะ

 

มิราอิ: ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะ รุ่น-พี่-เคน

 

เคน: ก..ก็ได้จ้ะ

 

นานะ: เดินเร็วๆ หน่อยสิ ก็บอกว่าฉันง่วงไง!

เคน: เฮ้ย รู้แล้วน่า ก็บอกว่าอย่าดึงไง! แล้วเจ้าสามคนนั้นอยู่ไหนกันเนี่ย โธ่!

นานะ: มันหน้าที่ของคุณนะ อย่าบ่นนักได้มั้ย!

 

เคน: เธอนี่มันน่ารำคาญเป็นบ้าเลย!

นานะ: ว่าฉันแบบนี้อีกแล้วนะ ไม่เคยมีใครกล้าว่าฉันแบบนี้มาก่อนเลยรู้มั้ย ตาบ้า!

เคน: เออสิ เธอถึงได้นิสัยเสียแบบนี้ไง

มิราอิ: (พวกเขาอยู่ด้วยกันแค่อาทิตย์เดียว แต่สนิทกันขนาดนี้เลย…)

 

นานะ: คุณนี่นะขนาดทำภารกิจอยู่ยังแอบไปหาแฟนบ่อยๆ คราวนี้ถึงกับนัดมาเจอกันที่นี่เลยเหรอ? ไม่รู้จักใส่ใจผู้ว่าจ้างเลยรึไง

เคน: พูดอะไร มิราอิจังเธอแค่มาแช่น้ำร้อนหลังทำภารกิจของเธอเสร็จ ก็แค่บังเอิญเจอกันเฉยๆ (จริงๆ ก็ไม่เชิงว่าบังเอิญหรอก)

 

ผู้ติดตาม: คุณหนูนานะ เขาดูเป็นยังไงบ้างครับ?

นานะ: เพอเฟ็คมากเลยล่ะ แต่เสียทีเขาชอบทำอะไรตามใจตัวเองมากเกินไปหน่อยน่ะ

ผู้ติดตาม: แล้วคุณหนูคิดว่ายังไงครับ จะไปหาคนใหม่ที่หมู่บ้านอื่นดีมั้ยครับ?

นานะ: ไม่ล่ะ ฉันเลือกเขานี่แหละ

 

นานะ: ฉันมั่นใจว่าท่านพ่อจะต้องชอบเขาแน่ๆ

 

เคน: มิราอิจัง

มิราอิ: รุ่นพี่ ทำไมมาแต่เช้าเลยล่ะคะ แล้วคุณนานะล่ะ?

เคน: เจ้าสามแสบดูแลเธออยู่ ฉันแอบหนีมาแป๊บนึงน่ะ

มิราอิ: อีกแล้วเหรอเนี่ย จริงๆ เลย…

 

เคน: ฉันจะมาบอกเธอว่านานะจะเดินทางกลับเย็นนี้น่ะ ไม่รู้ว่าทำไมถึงเปลี่ยนใจรีบกลับ ทั้งๆ ที่ตอนแรกเธอตั้งใจจะอยู่เที่ยวโคโนฮะอีกสักอาทิตย์นึงแท้ๆ

มิราอิ: เอ๋ กระทันหันแบบนี้เลยเหรอคะ?

เคน: ก็ดีนะ จะได้จบภารกิจนี้เร็วๆ สักทีน่ะ

 

เคน: ฉันจะรีบกลับนะ น่าจะใช้เวลาสัก 2-3 วัน หืม..เธอเป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ?

 

มิราอิ: เธอจะยอมปล่อยให้รุ่นพี่กลับมาง่ายๆ เหรอ?

เคน: เอ๋ พูดอะไรของเธอน่ะ?

มิราอิ: ก..ก็ดูเหมือนเธอจะชอบรุ่นพี่นี่นา…

 

เคน: อ๋อ ก็แน่ล่ะ ก็ฉันหล่อนี่ เธอก็ต้องชอบน่ะสิ

มิราอิ: ยังจะมาพูดล้อเล่นอีกเหรอคะ!

 

เคน: หืม นี่เธอคิดมากเหรอเนี่ย? น่ารักชะมัด

มิราอิ: ป..เปล่านะคะ!

เคน: ไม่ต้องห่วงหรอกน่า นานะน่ะสวยก็จริง แต่ฉันไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิดนะ

 

มิราอิ: ไม่เลยสักนิดเหรอ? เธอสวยออกซะขนาดนั้นนี่

เคน: ฮ่าฮ่า โธ่เอ้ย..คิดมากอยู่จริงๆ ด้วยสินะ ฉันไม่สนใจเธอหรอก เธอไม่ใช่แบบที่ฉันชอบเลยสักนิด

มิราอิ: เห แล้วชอบแบบไหนเหรอคะ?

เคน: ก็ต้องแบบเธอน่ะสิ!

 

มิราอิ: เอ๋ รุ่นพี่ชอบผู้หญิงผมสั้นหรอกเหรอคะ?

เคน: ผมยาวสิ

 

 

มิราอิ: แล้วชอบผู้หญิงหน้าอกใหญ่แบบเธอหรือเปล่าคะ?

เคน: ก็ต้องชอบน่ะสิ!

 

 

มิราอิ: เสียใจด้วยจริงๆ นะคะ ที่แฟนของรุ่นพี่น่ะไม่มีอะไรตรงตามที่รุ่นพี่ชอบเลยสักอย่าง!

เคน: อ้าว เดี๋ยวสิ มิราอิจัง

 

เคน: ก็รู้อยู่ว่าฉันเป็นพวกชอบพูดตรงๆ ไม่คิดหน้าคิดหลัง ยังจะมาถามให้ตัวเองหงุดหงิดทำไมล่ะนั่นน่ะ ผู้หญิงนี่พิลึกจริงๆ เลย ฮ่าฮ่า

มิราอิ: อย่ามาหัวเราะนะ ตาคนไม่มีความละเอียดอ่อน!

 

เคน: มิราอิจัง ฉันรักเธอคนเดียวนะรู้ใช่มั้ย ฉันจะรีบกลับ เชื่อใจฉันนะ

มิราอิ: ฉันเชื่อใจรุ่นพี่อยู่แล้วค่ะ

 

เคน: ถ้างั้น… ตอนนี้ฉันจูบเธอได้ใช่มั้ย?

มิราอิ: ไม่ได้ค่ะ! ตอนนี้ฉันอยู่ระหว่างทำหน้าที่อยู่นะ รุ่นพี่

 

มิราอิ: รุ่นพี่ก็กลับไปทำภารกิจของตัวเองต่อได้แล้วค่ะ

เคน: เธอนี่มันใจร้ายเป็นบ้าเลย มิราอิจัง…

 

 

 

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments