ฮาตาเกะ เคน – ไกเดน ตอนที่ 2: ลูกชายโฮคาเงะ

 

 

เด็กชาย: เฮ้ นายน่ะ

 

เคน: เอ๋

[เคน 6 ขวบ]

 

ซึคุเนะ: นายเป็นลูกชายโฮคาเงะใช่ป่าว เจ๋งเป็นบ้าเลย ฉันก็จะเป็นโฮคาเงะคนต่อไปเหมือนกัน! ฉันชื่อซึคุเนะ เรามาเป็นเพื่อนกันเหอะนะ!

มิบุนะ: ฉันมิบุนะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ เราอยู่ห้องเรียนเดียวกัน จำฉันได้มั้ย

ซันโชว: ฉันซันโชว!

เคน: เอ๋ อ..อื้ม ฉันเคน ยินดีที่ได้รู้จักนะ

 

ซึคุเนะ: ฉันเคยเห็นรูปปั้นรุ่น 6 แต่ยังไม่เคยเจอตัวจริงเลย วันหลังพาฉันไปบ้านนายบ้างได้มั้ย

เคน: อื้ม ได้สิ

ซันโชว: เย้ สุดยอด!

 

 

ฉันบอกว่าให้แกซื้อของเล่นที่ออกใหม่มาให้ฉันวันนี้ไงวะ ทำไมยังไม่ได้อีก อยากตายรึไง!?

 

– ต..แต่ว่าเงินค่าขนมฉันเพิ่งจะได้มา ถ้าใช้หมดในวันเดียวฉันต้องโดนฆ่าแน่ๆ

– ไม่สนโว้ย! แกต้องไปซื้อมันมาให้ฉันวันนี้! ไม่งั้นก็โดนฉันฆ่าแทน

 

โย่ว! เล่นอะไรกันอยู่เนี่ยท่าทางน่าสนุก เฮ้! นายเรียนอยู่ห้องเดียวกับฉันนี่ ไทชิโร่ ใช่ป่ะ?

 

ไทชิโร่: เฮ้ย! แกมัน ฮาตาเกะ เคน ลูกชายของโฮคาเงะนี่ มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!?

เคน: โอ้ ดีใจที่จำฉันได้นะ

 

ก็อย่างที่ว่านั่นแหละ ฉันมันลูกชายสุดที่รักของโฮคาเงะ! ฉันเอาเรื่องนี้ไปรายงานพ่อฉันและอาจารย์ดีมั้ย? พวกนายคงไม่อยากมีประวัติแย่ๆ ตั้งแต่เด็กหรอกใช่เปล่า เพราะงั้นเราแยกย้ายกันไปดีมั้ยแล้วฉันจะทำเป็นไม่เห็นให้

 

ไทชิโร่: ไอ้ลูกแหง่เอ้ย! แกมันก็ดีแต่ใช้บารมีพ่อแกนั่นแหละ! เฮ้ยไปกันเถอะ!

เคน: ไม่เอาน่า อย่าอิจฉาฉันเลย

– ข..ขอบคุณนะ…

 

 

เหวอ!

 

ไทชิโร่: แกนี่มันขวางหูขวางตาน่าหมั่นไส้สุดๆ ฉันกะจะไม่ยุ่งกับแกเพราะมีแต่คนให้ความสนใจแก แต่แกก็ดันเข้ามาสอดเรื่องเมื่อวานเอง คิดว่าฉันจะปล่อยแกไปง่ายๆ เหรอ ฮาตาเกะ เคน!

เคน: เฮ้ย อยู่ๆ เป็นอะไรของนายเนี่ย? ลืมแล้วเรอะว่าฉันน่ะลูกชายโฮคาเงะเลยนะเฟ้ย

 

ไทชิโร่: หนวกหูเว้ย! อ้างชื่อพ่ออยู่ได้ ไอ้ขี้ขลาด ไม่อายบ้างรึไง!?

เคน: เอ๋… ฉันว่ารุมรังแกคนอื่นมันน่าอายกว่าอีกนะ…

 

ไทชิโร่: ว่าไงนะ! สถานการณ์แบบนี้ยังจะปากดีอีกเรอะ ไอ้บ้านี่

เคน: ท..โทษที ฉันมันพวกปากเสียไปหน่อยน่ะ…

 

ไทชิโร่: เออ! ฉันจะซัดแกให้หายปากเสียเอง!!

เคน: เฮ้ยใจเย็น อย่าใช้กำลังสิ!

 

อ..อะไรกัน!? มันหลบได้งั้นเหรอ!? ไม่หรอกมั้ง… คงแค่ฟลุ้ค!

 

เคน: หยุดสิวะ มันอันตรายนะเฟ้ย!

ไทชิโร่: (มันหลบได้อีกแล้ว!!)

 

เคน: เหวอ!

– ล..ล้อเล่นรึไงเนี่ย! เจ้าบ้านั่นหลบได้หมดเลย?! หมอนั่น.. จริงๆแล้วเก่งงั้นเหรอ??

– ไม่หรอกมั้ง งั้นทำไมหมอนั่นถึงเอาแต่หลบล่ะ…!?

 

เคน: พอได้แล้วน่า! เหวี่ยงหมัดไปมาอยู่ได้ มันอันตรายนะ!

ไทชิโร่: ทำไมแกถึงเอาแต่หลบวะ ไอ้ลูกแหง่!?

 

ซึคุเนะ: เอ๋ ทำอะไรกันอยู่น่ะ เคน?

มิบุนะ: อ๊ะ เคนคุง

– เฮ้ยแยกก่อนเหอะ!

 

ซึคุเนะ: อะไรน่ะ? หมอนั่นมาหาเรื่องเหรอ?

เคน: ไม่มีอะไรหรอกอย่าสนใจเลย แล้วนี่พวกนายไปไหนมาน่ะ?

 

 

 

ไทชิโร่: เฮ้ย ไอ้ลูกแหง่! มาประลองกัน ถ้าแกชกฉันได้แม้แต่หมัดเดียวฉันจะไม่เรียกแกว่าไอ้ลูกแหง่อีก

เคน: อีกแล้วเหรอเนี่ย…

 

เคน: หา? นายอยากเรียกฉันว่าไอ้ลูกแหง่ ไอ้ขี้ขลาด หรือไอ้ขี้แพ้ อะไรก็เรื่องของนายสิ ฉันไม่สนใจสักหน่อย ทำไมฉันต้องไปประลองกับนายด้วยเรื่องไร้สาระนี่ด้วยล่ะ

ไทชิโร่: แกว่าไงนะ!

 

ไทชิโร่: ไม่สนใจฉันงั้นเรอะ!? ฉันล่ะเกลียดความอวดดีแบบนี้ของแกจริงๆ! คิดว่าฉันจะปล่อยแกไปง่ายๆรึไง?

เคน: อ้าวไหงงั้น อยากให้ฉันสนใจหรอกเหรอ?

 

เคน: ก็ได้.. งั้นถ้าฉันชกนายได้ล่ะก็ ขอเป็นอย่างอื่นได้เปล่า?

ไทชิโร่: เออ ว่ามา!

 

นายต้องมาเป็นขี้ข้า คอยฟังคำสั่งฉัน…

 

เฮ้ย!! เริ่มเลยเรอะ!?

 

ไทชิโร่: คงจะมั่นใจมากสินะว่าจะชนะฉันได้ง่ายๆ น่ะ เป็นแค่ไอ้บ้าที่ใช้บารมีพ่อไปวันๆ แท้ๆ เออ ได้! งั้นก็ชกฉันให้ได้ซักหมัดเถอะ แล้วฉันจะยอมเป็นขี้ข้าแกให้!

เคน: หมอนี่มันยั่วโมโหง่ายดีแฮะ…

 

ไทชิโร่: ฉันล่ะเกลียดคนอวดดีแบบแกที่สุด!!

 

เคน: ช่วยไม่ได้แฮะ…

 

 

 

เคน: โอ้ ฉันชนะแล้วนะ

 

ร..เร็วมาก!!

 

เคน: อ้าว.. โทษที ฉันไม่ได้ถนัดมือซ้ายน่ะ มันเลยกะแรงไม่ถูก…

ไทชิโร่: แก…ตาย!

เคน: อึ๋ย เดี๋ยวสิ…

 

 

เคน: อะไรฟะ ก็ฉันชนะแล้วนี่ นายนี่มันน่ากลัวชะมัด

 

เคน: ลาล่ะ!

ไทชิโร่: (อ..ไอ้หมอนี่.. ใช้คาถานินจาได้แล้วเหรอเนี่ย หมอนี่มันฝีมือดีนี่นา)

 

 

 

– หมอนั่น ฮาตาเกะ เคน ใช่มั้ย? ที่เป็นลูกชายของโฮคาเงะน่ะ นับวันยิ่งป็อบปูล่าขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ

– มีแต่คนสนใจ น่าอิจฉาชะมัด

 

– นี่ๆ ฉันได้ยินมาว่าหมอนั่นสอบเข้าได้เพราะใช้เส้นของพ่อล่ะ จริงๆแล้วหมอนั่นฝีมือห่วยสุดๆเลย แค่โชคดีที่มีพ่อเป็นโฮคาเงะ แล้วก็หน้าตาดีนิดหน่อย ถึงได้มีแต่คนสนใจน่ะ

– จริงเรอะ ไม่ยุติธรรมเลยนี่นา!

 

– ไม่ใช่แบบนั้นหรอกน่า…

– เอ๋ นายรู้จักกับหมอนั่นเหรอ!?

 

ไทชิโร่: (ก็ยังคงทำตัวไม่สนใจว่าใครจะว่ายังไงเหมือนเดิมเลยนะ ไอ้คนน่าโมโหเอ้ย…)

 

 

ก๊าก ฮ่าฮ่าฮ่า

 

 

เคน: อ..อะไรอีกล่ะ..? ทำไมนายถึงหาตัวฉันเก่งจังวะเนี่ย?

ไทชิโร่: ฉันยอมเป็นขี้ข้าให้แกตามสัญญา อยากสั่งอะไรว่ามา!

 

เคน: ว้าว! รักษาคำพูดดีแฮะ ถึงท่าทางจะไม่เต็มใจก็เถอะ

ไทชิโร่: ชิ! แล้วจะใช้ฉันทำอะไร? จะให้ฉันคอยไปซื้อของกินให้ หรือจะไถตังฉัน?

 

เคน: พูดบ้าอะไรของนายฟะ.. นี่นายทำแบบนี้กับคนอื่นตลอดเลยรึไงเนี่ย? อันธพาลชะมัด

ไทชิโร่: ยุ่งน่า! ถ..ถ้างั้นจะเอายังไงล่ะ!?

 

 

เคน: งั้นก็ฟังคำสั่งฉัน.. เลิกไถเงินคนอื่น เลิกรังแกคนอ่อนแอกว่า แล้วก็เอาเวลาไปตั้งใจเรียนซะ หวังว่าคงรักษาคำพูดพอนะ

 

ไทชิโร่: นี่แก.. คิดจะล้อฉันเล่นงั้นเหรอ?

เคน: เอาตรงๆ นะ…

 

เคน: ฉันไม่ได้สนใจนายสักนิด นายจะทำตามที่ฉันพูดหรือไม่ทำมันก็เรื่องของนาย ฝีมือนายมันห่วย นายแค่รวมตัวกับพวกห่วยๆ เหมือนกัน คอยรุมรังแกคนอื่นเพื่อให้ตัวเองดูเจ๋ง ถ้านายทำแบบนั้นต่อไปยิ่งนายโตขึ้นนายจะยิ่งเหมือนไอ้โง่ขึ้นเรื่อยๆ รู้มั้ย?

 

แต่อย่างน้อยนายก็ยังมีศักดิ์ศรีและรักษาคำพูด เพราะฉะนั้นถ้านายคิดจะเป็นนินจาก็เลิกทำเรื่องน่าอายแบบนั้นเหอะ

 

เคน: นั่นก็เพื่อตัวนายเองนะ

ไทชิโร่: …อย่างแกมันจะไปรู้อะไร! แกมันโชคดีที่มีพ่อเป็นโฮคาเงะนี่ อะไรมันก็ง่ายไปหมดสำหรับแกนั่นแหละ!

 

เคน: แล้วพ่อแม่ของนาย เขาไม่ดีตรงไหนวะ หา! มันทำให้นายใช้ชีวิตยากมากรึไง!?

 

ไทชิโร่: ฉ..ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย…

เคน: หรือถ้านายคิดว่ามีพ่อเป็นโฮคาเงะแล้วจะไม่ต้องทำอะไรเลยน่ะ นายคิดผิดแล้วล่ะ เลิกเอาแต่อิจฉาคนอื่นได้แล้วเจ้าบ้า ไปให้พ้นเลยไป!

 

 

[ที่สนามฝึกโคโนฮะ]

 

ไทชิโร่: เจ้าหมอนี่ ฝึกกับพ่อของเขาตลอดเลยนี่นา มิน่าถึงฝีมือดีนัก ฉันพูดผิดตรงไหนล่ะ นายมันโชคดีกว่าคนอื่นเขาจริงๆนี่ แถมยังเป็นคนที่น่าโมโหสุดๆ อีกด้วย แต่ฉันไม่ได้อิจฉานายหรอกนะ เจ้าบ้า!

 

คาคาชิ: เฮ้ เคน… นั่นเพื่อนลูกหรือเปล่า? เขาตามเราทั้งวันเลยนี่

 

เคน: อ๋อ หมอนี่เป็น 1 ในแฟนคลับของผมน่ะ.. ผมเดาว่าเขาน่าจะกำลังหาโอกาสเข้ามาสารภาพรักกับผมอยู่

ไทชิโร่: พูดบ้าอะไรของแกฟะ!!?

 

ไทชิโร่: ส..สวัสดีครับ ท่านโฮคาเงะ!! ผ..ผมชื่อ ไทชิโร่ อยู่ห้องเดียวกับ ฮาตาเกะ เคน ครับ

คาคาชิ: ยินดีที่ได้รู้จักนะ ไทชิโร่คุง

 

คาคาชิ: หมอนี่กวนประสาทแล้วก็น่าหมั่นไส้สุดๆเลยใช่มั้ยล่ะ? แต่จริงๆแล้วเขาเป็นคนดีนะ ยังไงเธอก็ช่วยเป็นเพื่อนเขาหน่อยนะ

ไทชิโร่: ค..ครับ!! ท่านโฮคาเงะ!

เคน: ยอดเลย ทั้งชมทั้งด่าในประโยคเดียวกัน พ่อฉัน…

 

ไทชิโร่: (ฝีมือของหมอนี่เหนือกว่าเกะนินทั่วไปด้วยซ้ำ แต่พยายามซ่อนความสามารถตัวเองไว้ถึงได้ถูกคนอื่นมองว่าใช้เส้นพ่อตลอด แถมยังไม่เคยเอาเรื่องไม่ดีที่ฉันเคยทำไปบอกใครสักคน หมอนี่มันเป็นคนยังไงกันแน่นะ?)

 

ไทชิโร่: (นายมันน่าโมโหว่ะ สักวันฉันจะเก่งกว่านายให้ได้เลย ฮาตาเกะ เคน!)

 

 

[แถมท้าย]

 

มิบุนะ: ไม่น่าเชื่อเลยนะ เคยเกลียดเคนคุงขนาดนั้น สุดท้ายดันมากลายเป็นเพื่อนรักกันซะงั้นน่ะ ฮิฮิ

ไทชิโร่: พูดอะไรของเธอน่ะ มิบุนะ ใครจะไปอยากเป็นเพื่อนกับเจ้าบ้านี่กัน! ฉันยอมมาเป็นเพื่อนหมอนี่เพราะท่านโฮคาเงะขอไว้หรอก!

เคน: เกลียดความซึนเดเระของมันจริงๆ

 

 

 

Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments